Ο χρόνος αλλάζει όταν ….
Αγαπητές και αγαπητοί,
Ο χρόνος, σημειώνει ένας λόγιος της εποχής μας, αλλάζει όταν … αλλάζει ο άνθρωπος!
Δεν «έρχεται» κανένας νέος χρόνος δίχως ένα νέο άνθρωπο.
Αλλαγή νου και καρδιάς χρειαζόμαστε για να αλλάξει κι ο χρόνος της ζωής μας!!!
Εάν όντως το δεχόμαστε αυτό, τότε ξέρω και ξέρετε αυτό / αυτά που χρειάζεται να πράξουμε!
Σας παρακαλώ λοιπόν, εάν το επιθυμείτε, να προσφέρετε στον εαυτό σας αλλά και στις / στους αγαπημένες /αγαπημένους σας ένα διαφορετικό δώρο φέτος!
Να σκεφθούμε για παράδειγμα τί σημαίνει χρόνος;
Έχετε την πλήρη ελευθερία να επιλέξετε εσείς την απάντηση που προκρίνετε (φιλοσοφική, οικονομική, θρησκευτική, κ.ά).
Ο Μέγας Βασίλειος του οποίου τη μνήμη τιμούμε την 1η του Ιανουαρίου μπορεί να συνεισφέρει στην αναζήτησή σας. Η επιχειρηματολογία του Βασιλείου διακρίνεται από ορθολογισμό και βαθιά γνώση των απόψεων των Ελλήνων φιλοσόφων (εμφανής είναι ιδιαίτερα η χρήση του Τίμαιου του Πλάτωνα, των φυσικών συγγραμμάτων του Αριστοτέλη, του Ποσειδώνιου, του Πλωτίνου), γεγονός που δεν εκπλήσσει, αφού ο Καππαδόκης πατέρας είχε σπουδάσει για μεγάλο διάστημα στην Αθήνα. Οι Ἐννέα ὁμιλίαι εἰς Ἑξαήμερον (“ομιλία” εδώ με την τεχνική σημασία του όρου = “κήρυγμα” ) θεωρούνται οι σημαντικότερες του . Εκφωνήθηκαν ίσως λίγο πριν από το 370 μ.Χ. σε διάστημα μιας εβδομάδας (μία ομιλία το πρωί και μία το απόγευμα κάθε μέρα) και καταγράφηκαν όχι από τον ίδιο αλλά από ταχυγράφους. Στις Ομιλίες του αυτές ο Βασίλειος προσπαθεί, συνδυάζοντας ρητορική επιδεξιότητα και επιστημονικές γνώσεις, να παρουσιάσει τη γνήσια χριστιανική εικόνα για τη δημιουργία του κόσμου και να πείσει συγχρόνως για τις λανθασμένες βάσεις των κοσμολογικών συστημάτων των αρχαίων φιλοσόφων. Επιχείρησε τη θεμελίωση της βασικής άποψης ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε εκ του μηδενός και δεν είναι αιώνιος όπως δέχονταν οι Έλληνες φιλόσοφοι.
Σχετικά μπορείτε να μελετήσετε εδώ
http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/paterikon/basil_the_great_six_days_of_creation.htm
Συνήθως διακρίνουμε τον χρόνο σε τρία μέρη: στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Η τριμερής όμως αυτή διάκριση δεν φαίνεται να έχει κάποια αντικειμενική υπόσταση. Πράγματι, αν θελήσουμε να προσδιορίσουμε αντικειμενικώς το παρόν, θα διαπιστώσουμε ότι δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μια διαχωριστική τομή ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Έτσι η τριμερής διάκριση του χρόνου γίνεται αυτομάτως διμερής. Γι’ αυτό και ο Αριστοτέλης μιλάει για δύο μόνο διαστάσεις του χρόνου, το παρελθόν και το μέλλον: «Του χρόνου», λέει, «τα μεν γέγονε, τα δε μέλλει… το δε νυν ου μέρος· μετρεί τε γαρ το μέρος, και συγκείσθαι δει το όλον εκ των μερών· ο δε χρόνος ου δοκεί συγκείσθαι εκ των νυν».
Και ενώ το παρόν αποτελεί μία ασύλληπτη και φευγαλέα στιγμή, ούτε το παρελθόν ούτε το μέλλον ανήκουν στον άνθρωπο. Το παρελθόν είναι χαμένο, ενώ το μέλλον δεν βρίσκεται στη διάθεσή μας. «Η ουχί τοιούτος ο χρόνος», λέει ο Μ. Βασίλειος, «ου το μεν παρελθόν ηφανίσθη, το δε μέλλον ούπω πάρεστι, το δε παρόν πριν ή γνωσθήναι διαδιδράσκει την αίσθησιν»; Ο άνθρωπος όμως δεν ζει τον χρόνο ως μεμονωμένες στιγμές αλλά ως ευρύτερη διάρκεια, που συνιστά το εκάστοτε παρόν του και αγκαλιάζει το παρελθόν και το μέλλον. Με τη μνήμη και την προσδοκία υπερβαίνει την κάθε στιγμή και ζει το παρόν ως σύνθεση και υπέρβαση του παρελθόντος και του μέλλοντος. Έτσι το παρόν της ανθρώπινης ζωής παρουσιάζεται ως υπέρβαση του χρόνου και παραπέμπει στην αιωνιότητα. Γι’ αυτό και η αρχαία ελληνική μυθολογία προσέδιδε στον χρόνο υπερβατικές διαστάσεις και τον έβλεπε προσωποποιημένο στον θεό Κρόνο, που εξαφάνιζε τα παιδιά του.
Κατά τον Μ. Βασίλειο ο χρόνος συνδέεται οργανικά με τον χώρο και δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς αυτόν. Η δημιουργία τους υπήρξε ακαριαία. Όπως η αρχή του δρόμου, παρατηρεί, δεν είναι ακόμα δρόμος, και η αρχή του σπιτιού δεν είναι σπίτι, έτσι και η αρχή του χρόνου δεν είναι χρόνος ούτε μέρος του χρόνου. Σε περίπτωση που θα υποστηρίξει κάποιος ότι και η αρχή είναι χρόνος, πρέπει να μπορέσει να διαιρέσει και αυτήν σε αρχή, μέσο και τέλος, πράγμα που είναι αδύνατο.
Στην ευθύγραμμη πορεία του ο χρόνος περιέχει ακατάπαυστους χρονικούς κύκλους, που εξεικονίζουν την αιωνιότητα. Έτσι η ροή του χρόνου προσλαμβάνει σπειροειδή μορφή, που παραπέμπει στην αιωνιότητα. Εξάλλου η πορεία του χρόνου είναι συμφυής με τον κόσμο και με τα πράγματα του κόσμου. Τα συνοδεύει διαρκώς, χωρίς ποτέ να διακόπτεται.
Πέραν αυτών η νέα χρονιά μας δίνει την ευκαιρία να ρισκάρουμε, να επαναπροσδιοριστούμε ανατρεπτικά, να φέρουμε αλλαγές στο βίο μας, να βρούμε τα σωστά χωρίς να φοβόμαστε τα λάθη, να ποθήσουμε την αρετή δίχως τον φόβο της αστοχίας.
Να αγαπήσουμε κι ας πονέσουμε, να τολμήσουμε κι ας αποτύχουμε, να εκτιμήσουμε και να ευχαριστήσουμε.
Να κλάψουμε και να γελάσουμε.
Να σιωπήσουμε αλλά και να κάνουμε την στιγμή αιωνιότητα, το χρόνο δικό μας, φίλο και όχι εχθρό μας.
Αυτό σημαίνει χρόνος.
Αυτό σημαίνει ζωή….
Γιατί αυτή είναι δώρο .
Και να θυμάσαι, οτι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ..
Χρόνια πολλά, καλά, αξιοποιώντας κάθε στιγμή.
Με σεβασμό και διάθεση για αλλαγές!!!
Αθανάσιος Ραφτόπουλος
